Zróbmy mikołajki!

Miesiąc bez kieszonkowego, żadnych wyjść aż do odwołania i oczywiście dwugodzinny ochrzan od mamy. Karina wszystko przyjęła spokojnie, nawet nie miała siły się usprawiedliwiać. Była załamana, cały czas myślała tylko o tym, co powiedziała Blanka – że zagalopowała się w tańcu z Łukaszem i inni robili im zdjęcia. Jakie zdjęcia? Nic zupełnie nie pamiętała. Tak podle chyba nigdy się nie czuła.

Wyluzuj, mała!

Od trzech dni w domu Kariny panowała niezbyt miła atmosfera. Obie domowniczki uważały, że racja jest po ich stronie. Karina coraz krytyczniej przyglądała się wszystkiemu, co robi mama. Drażniło ją jej przesadne dbanie o urodę, nieustanne wiszenie na telefonie i traktowanie domu jak hotelu. Mama z kolei nie miała zamiaru tolerować wszystkich buntów i zmiennych nastrojów nastolatki. Nie potrafiły zdobyć się na szczerą rozmowę i komunikację ograniczały do niezbędnych informacji o jedzeniu, zakupach, godzinie powrotu.

Święto

– Magdusiu, który sweter założysz dziś, hm?

– Gaa, graaa…

– Chcesz granatowy? Świetny wybór!

Codzienna „rozmowa” mamy z Magdą. O ubraniach, wędlinie na kanapce, pogodzie.

Skąd to masz?

Wieczór, śmietnik niedaleko bloku Błażeja… Błażej przytupując z zimna rozglądał się niespokojny. Śliski już dawno temu powinien tu być, Błażej wyskoczył z domu tylko w cienkiej bluzie. Wcale nie miał ochoty na to spotkanie ani na kolejne interesy z Łysym i Śliskim, ale dwa dni temu w domu znowu była awantura, mama płakała, ojciec domagał się pieniędzy i w nosie miał, czy Miśka ma kupione buty na jesień i czy Błażej potrzebuje pieniędzy na książki do angielskiego.

Chłopaki…

– Jeszcze niegotowa? Już się zaczynasz spóźniać? – mama uprawiała właśnie swój poranny rajd po mieszkaniu. Połączenie ubierania się, malowania, wyrzucania rzeczy z szafy, picia kawy i gderania w stronę Kariny.

Zawsze ostatnia…

Myślała, że godzina na poranne przygotowania wystarczy. Ale kompletnie nie mogła się zdecydować, którą bluzkę założyć – tę grzeczną, z długimi rękawami, czy tę bardzo letnią, z koronkowymi wstawkami. „Obie beznadziejne” – westchnęła ciężko, stojąc przed lustrem.

Czy my się znamy?

– Jeżeli ktoś z was myśli, że w tydzień nauczy się boksować, a za miesiąc wystąpi na zawodach, to niech lepiej od razu stąd wyjdzie! – instruktor zaczął z grubej rury. Patrzył na nich poważnie, lustrował od góry do dołu każdego. Piotrkowi to się podobało. Nie to, że obcy facet się na niego gapił, ale że tak ich traktował, jak… komandosów. Albo przynajmniej rekrutów.

Nie da się. Tak twierdzi większość nastolatków. Komórka towarzyszy wam wszędzie – w szkole, w domu, na spotkaniu ze znajomymi. I nie jest już tylko narzędziem komunikacji. O tym pisaliśmy w Victorze 23/2011.