Czy przeciwieństwa się przyciągają? Czy dwie osoby o kompletnie odmiennych charakterach i zainteresowaniach mogą być dobrą parą? Zastanawialiśmy się nad tym w Victorze 1/2012.

 

Ona grzeczna, a on łobuz

Łobuz to najłagodniejsze określenie Damiana. Ma największą w klasie kolekcję uwag – od zwykłego „braku zeszytu i podręcznika” aż po „wulgarne zachowanie wobec nauczycieli”. Nie jest zbyt lubiany w szkole, bo jest nieprzewidywalny. Przyłożyć komuś, wyzwać od najgorszych, zabrać coś – to dla niego żaden problem. Kilku chłopaków twierdzi, że po bliższym poznaniu Damian zyskuje – jest lojalny, odpowiedzialny i imponuje swoimi życiowymi planami. Taki typ „bardzo męskiego zabijaki”. Czy to właśnie spodobało się Magdzie? Bo ona jest kompletnie inna – grzeczna jedynaczka, co roku starająca się o czerwony pasek, uzdolniona muzycznie, od kilku lat gra na wiolonczeli. W domu rodzice nie mieli z nią kłopotów, bo nigdy nie pyskowała, swoje obowiązki wykonywała, a jeszcze dawała powód do dumy muzycznymi popisami. Aż tu nagle ten numer z Damianem. O tym nieznośnym chłopaku mama Magdy słyszała często – na zebraniach rodziców. I nieoczekiwanie zaczął się pojawiać w ich domu! A Magda była w niego wpatrzona jak w obrazek, on zresztą też wodził za nią maślanym wzrokiem. Co nie zmieniło faktu, że nadal w szkole był najgorszy. Mama prosiła, tłumaczyła – nic. Magda się zakochała, Damian chyba też. Czy chłopak się poprawił pod wpływem grzecznej dziewczyny? Nieznacznie. Czasami stara się trzymać język za zębami, zwłaszcza przy nauczycielach. Magda również niewiele się zmieniła – nadal jest zdolną uczennicą i wiolonczelistką, wracającą do domu na umówioną godzinę. Tylko okazji do wyjść przybyło.

 

On spokojny, ona… wręcz przeciwnie

Patrycja jest pierwsza do kłótni, imprezowiczka i… wagarowiczka też. Nie kryje się z tym, że po szkole popala papierosy, a na każdej imprezie inicjuje otwarcie butelek z piwem czy wódką. W szkole radzi sobie jako tako, bo jest bystra i zawsze umie nadrobić braki sprytną odpowiedzią albo wyjątkowo brawurowym ściąganiem na klasówce. A na domiar złego od roku ostro trenuje krav magę i jak ktoś ją bardzo wkurzy, to nie waha się pokazać, co potrafi. I co taka dziewczyna zobaczyła w najspokojniejszym uczniu w szkole, Krzyśku? Zdolny matematyk, hodowca rybek akwariowych, wysoki, cichy, skryty. Początkowo irytował ją – bo miała wrażenie, że patrzy na nią z drwiną, kiedy ona wiodła prym w grupie. Chciała się dowiedzieć o nim czegoś więcej, zaczepiała go na wszelkie możliwe sposoby. A on nic, traktował ją jak pobłażliwy starszy brat. I jakoś tak się stało, że zaczęło jej zależeć już tylko na nim. A on długo był niedostępny. Ale kiedy we wrześniu zaoferował, że pomoże jej zanieść do domu niedokończoną na lekcji wielką makietę historyczną, to przez całą drogę Patrycja nie powiedziała ani słowa. On mówił, ona potakiwała, czerwona ze wstydu. I tak to się zaczęło. A teraz najbliżsi przyjaciele nie mają wątpliwości, że to Krzyś ma decydujący głos w ich związku, a Patrycja słucha go we wszystkim. Ale oczywiście nikt przy zdrowych zmysłach nie powie tego Patrycji, bo a nuż wkurzy się i zademonstruje jakiś chwyt krav magi?

 

Czy przeciwieństwa się przyciągają?

Tak. Szukamy czegoś nowego, intrygującego. Im ktoś bardziej tajemniczy, tym większą ciekawość wzbudza. Tak było w przypadku Patrycji i Krzysia. Gdyby próbował ją poderwać, wyśmiałaby go. Ale on zdystansowany czekał, aż to jej będzie bardzo zależeć. Krzyś pozostał sobą, Patrycja się uspokoiła. W przypadku Damiana i Magdy zmiany wielkiej nie było, na szczęście. Magda wie, że to właśnie swoim spokojem, dobrymi wynikami imponuje chłopakowi. I ma swoje zasady, nie zamierza rezygnować z ambitnych planów ani zawieść zaufania rodziców.

 

Znasz takie pary, które zupełnie do siebie nie pasują? A może tobie też podoba się ktoś, kto jest „z innej bajki”? Co myślisz na ten temat?