Kara musi być! Piotrkowi nawet nie chciało się nic mówić. W milczeniu pokiwał głową. Ojca i tak nic nie zmieni.

Błażej od razu zauważył siedzącą samotnie przy stoliku Maję. Niezdarnie kiwnął jej głową, uśmiechnął się półgębkiem i jednocześnie próbował rozsupłać ciasno zawiązany szalik Miśki, która wcale nie chciała współpracować przy tej skomplikowanej operacji, tylko kręciła się na wszystkie strony.

– A gdzie ty się wybierasz w tym stroju? – mama stanęła w drzwiach pokoju Mai i ze zdumieniem spoglądała na kreację córki. Kreacja to może zbyt dużo powiedziane. Maja miała na sobie jaskrawoczerwoną koszulkę na ramiączkach i czarne grube rajstopy. I nic więcej.

Co się dzieje w domu?

„Miał być lepszy od poprzedniego. A jest beznadziejny. Tyle sobie obiecywałam, że zrobię w tym roku…” – Maja robiła to, w czym była bezsprzecznie doskonała – użalała się nad sobą. Zwinięta w „chińskie osiem” jak to określała mama, siedziała pod kocem i bezmyślnie patrzyła w ścianę. Nie chciało jej się włączyć światła, chociaż zapadł już zmrok. Nie chciało jej się sięgnąć po komórkę. A tym bardziej po plecak, żeby wyjąć książki i zabrać się za lekcje. Właściwie jedyne, co jej się chciało, to pójść do kuchni i ukroić sobie porządny kawałek sernika, który mama wczoraj upiekła z okazji wizyty Justyny i Kuby.

Lekcja cierpliwości

Od kilku dni myślała tylko o tym, co mogłaby zrobić dla Draco. Jak go do siebie przekonać? A właściwie nie do siebie, bo naprawdę nie zależało jej tylko na tym, żeby koń okazywał jej przyjaźń, wyróżniał ją. Nie była już małą dziewczynką, która marzy o tym, żeby galopować po łąkach na ukochanym koniku i wzbudzać zachwyt i zawiść wszystkich znajomych. Z tego już wyrosła. Im mniej o tobie mówią, tym lepiej – ostatnio doszła do takich wniosków.

Schronisko

– Nie kumam, co ona tu robi? – Maja nachyliła się do ucha Oli i zapytała, dyskretnie patrząc na Karinę, która pojawiła się przy busie taty Marcela.

Dziś był wielki finał szkolnej akcji dla zwierzaków – wszystkie zebrane rzeczy miały trafić do schroniska prowadzonego przez panią Ewę. W roli mikołajów (i jednocześnie tragarzy, bo przecież ktoś to musiał załadować i rozładować) wystąpiła oczywiście Ola, Maja, Piotrek z trzeciej C, Marcel, Błażej (w zastępstwie za chorego Krzyśka) i właśnie Karina, której nikt się nie spodziewał zobaczyć na miejscu zbiórki. Ale to do Oli należał decydujący głos i to ona spontanicznie zaproponowała Karinie wyprawę do schroniska. Tylko że nikomu o tym nie powiedziała i stąd właśnie pytanie Mai.

Zmartwienia

Klasa żyła dwiema rzeczami. Wpadką Kariny i akcją dla zwierząt ze schroniska. O ile drugi temat zdecydowanie potrzebował rozgłosu, bo im więcej osób zaangażowanych, tym lepiej, o tyle „kariera” Kariny z każdym dniem coraz bardziej ją załamywała. Na początku łudziła się, że zapomną, zajmą się czymś innym. Niestety, łatka „łatwej imprezowiczki” przylgnęła do niej dosyć skutecznie.

Zróbmy mikołajki!

Miesiąc bez kieszonkowego, żadnych wyjść aż do odwołania i oczywiście dwugodzinny ochrzan od mamy. Karina wszystko przyjęła spokojnie, nawet nie miała siły się usprawiedliwiać. Była załamana, cały czas myślała tylko o tym, co powiedziała Blanka – że zagalopowała się w tańcu z Łukaszem i inni robili im zdjęcia. Jakie zdjęcia? Nic zupełnie nie pamiętała. Tak podle chyba nigdy się nie czuła.