W objęciach bólu,

skuta łzami strachu,

milczę...

„Mamo! Kocham Cię. Może nienawidzę? Nie wiem.

Prezentujemy literacką próbę Kingi Marzec. Przeczytajcie to opowiadanie, bo warto.

Szkoda Cię stracić i miłość do Ciebie.

Te radosne chwile, których było tak niewiele.

Te dni z tobą spędzone          

i miłość bez Ciebie

ja umieram ja płone.

Uwielbiam Twoje oczy, wiesz?

Kiedy myślisz o czymś

Wydają się jeszcze bardziej niebieskie.

Państwo Domańscy mieszkali w Warszawie. Mieli córkę Kasię. Wydaje się, że nic im więcej do szczęścia nie brakowało, ale rodzice Kasi zawsze marzyli o domku na wsi, bowiem mieszkali w bloku, w środku miasta. Brakowało im spokoju, bo na ulicy ciągle panował gwar.  Ich córka nie chciała nawet słyszeć o przeprowadzce. Pewnego dnia tato dziewczynki wrócił z pracy ze złą wiadomością. Rodzice długo rozmawiali i w końcu wyszli z sypialni.

Prowadzące długo po krętych ścieżkach,

Nie widzisz, choć czujesz

Nic z tym nie robisz,

nie możesz

Bo nie masz siły