Ty nieśmiertelna...
co tysiące śmierci ujrzałaś
i tysiące nowych żyć.
Ty, co jak inni w miejscu stałaś,
nie zmieniając nic...

Sogno Irrealistico
Gwiazdo zaranna.
Gwiazdo wieczorna.
Spełnij marzenie.
Daj dotknąć księżyca.

Bella: Minęło już pięć dni, odkąd wróciliśmy z Francji. Może nie jestem jeszcze przyzwyczajona, albo... nie wiem, po prostu coś jest nie tak. Myślałam, że to wszystko nie odbije się na mnie. Dziwnie się czuję. Może to przez to w nocy. On... oddał ją tak bez słowa, a... potem... Ta dziewczynka nie była zła. To niemożliwe. Była urocza, słodka, trochę osamotniona, ale nie zła... Co prawda tłumaczył się, że złamała prawo, używała zakazanej magii, podobno wskrzesiła człowieka, ale...

Jednak dźwięk, który wydają buty kiedy miażdżą stwardniałą, suchą skorupę ziemi zbliżał się tylko przez chwilę. Namida zrozumiał. Tak szybko, jak mu na to pozwalał stan zdrowia ukrył się za autem. Nie zdążył się nawet wychylić, żeby potwierdzić swoje przypuszczenia, a już kolejna nawałnica ołowiu zalała jego nowy pojazd.

W ułamku sekundy dostrzegł, że jego prześladowcy zabrali z vana CKM. Czyli miał rację. Potężne kule rozszarpywały maskę, dźwięk upadających odłamków metalu zagłuszył karabin, nieustannie wypluwając pociski.

Zuzia wstała o 6:30. Oczywiście ledwo się podniosła z łóżka, bo nie mogła spać w nocy. Bolał ją potwornie brzuch. Pomyślała, że pewnie dostanie okres, albo dolegliwości spowodowała decyzja rodziców o przeprowadzce do innego miasta, która strasznie ją przygnębiła.

To wszystko stało się tak szybko: jej taty awans, oferta kupna nowego pięknego domu na przedmieściach Warszawy, tam gdzie tata dostał nową posadę. Akurat tam, tak daleko od miejsca w którym się wychowała, w którym znalazła przyjaciół... Ale w końcu doszła do wniosku, że może dzieciaki z gimnazjum do którego będzie musiała chodzić nie będą takie złe. Najgorsze było to, że teraz Zuzia szła do trzeciej klasy i przygnębiała ją myśl, że wszyscy już w tej szkole i w klasach będą się znali. Ale może spotka kogoś ciekawego?

Podaruj mi skrzydła, a odlecę
tam gdzie mnie nie znajdziesz

Usiadłam na podłodze, trzymając w ręku swoją ulubioną maskotkę, z którą rozstawałam się tylko w czasie kąpieli. Nie dawałam jej nikomu, mama czasami musiała podchwytliwie zabierać mi ją z rąk, abym grzecznie usiadła i zjadła obiad. Tego misia miałam prawie od urodzenia, dostałam go od babci w przeddzień jej śmierci. Był biały, a na brzuszku miał napis: „Nie zapomnij o mnie”. Bardzo go kochałam, przyzwyczaiłam się do niego. Zawsze mogłam z nim pogadać, choć on nie odzywał się do mnie. Jednak wiedziałam, że słucha. Przynajmniej wtedy tak myślałam.

Była burzowa noc, kiedy kobieta siedziała przy biurku i pisała artykuł do gazety "Pani Domu". Miała na imię Alicja. Była piękna i inteligentna. Właśnie zastanawiała się jaki błąd w życiu zrobiła, że pisze do najgorszej gazety na świecie.

- Co ja tu w ogóle robię? Miałam zostać sławną dziennikarką, a nie staczać się pisząc artykuł: "Jak zdobyć mężczyznę w tydzień".