Być człowiekiem,
to znaczy zmieniać świat,
być kwiatem wiśni,
który zatrzymuje czas.

Otaczający świat raził pustką. W oddali widać było szosę, a powierzchnia pod butami była twarda. Kamienna pustynia.

Yukkio obejrzał się w kierunku budynku, w którym go przetrzymywano. Wyglądał solidnie, w niewielu oknach wstawione były kraty. Budowla była duża, wyglądała jak stare więzienie. Miała kształt prostokąta, zakładając, że tylnia ściana wygląda tak samo jak przednia. Nie widział żadnych aut, więc truchtając okrążył budynek. Za nim znajdował się parking i jakiś mały, wyglądający na strażnicę domek.

Był pewien kum,
Który chętnie kupował rum.
Nie wiedział, czy grób sobie kopać,
Bo innej nie umiał pokochać.

Tygrysie oko do mnie mruga, 
Zobojętnienie w oczach mordercy, 
Lecz ja nie wiem - kat czy sługa?

Jestem bogiem?

Mam dwie ręce, wolność w głowie...

Jestem Panem?

Moje serce płonie żarem...

Jesteś zepsuta do kości.

Prawda.
Jednak nie jestem bez serca.
Będę cię więzić aż zrozumiesz.
Porzucisz przykrywkę niewiedzy,
Otworzysz się przede mną.
Chcę ujrzeć twoją duszę.
Zbadać każdy jej zakamarek.

R1. „Przypadek?”

Alex był „zwykłym” trzynastoletnim chłopcem. „Zwykłym”, ponieważ nie do końca zachowywał się normalnie, można powiedzieć wieczny marzyciel, samotnik. Jego niechęć do ludzi nasiliła się wraz ze śmiercią matki. Ze względu na to, że jego ojciec zmarł gdy biedak miał cztery lata, a jego starszy brat był na studiach, Alex musiał zamieszkać u ciotki w mieście XZX.

Nóż.
 
Kainowa zbrodnia boli najbardziej.
Ablu, naiwny bracie,
Znajdź w sobie siłę, by walczyć.