Do Agi bez przerwy pisał na komputerze Bartek. Ciągle chodził za nią, koledzy się z niej śmiali i drwili. Bartek namawiał ją na spotkania. Obgadywał ją z przyjaciółką.

Mchiponłfeość.
Zrozumiałeś?
Ja nie.
Widziałam tu "n"
- jak nienawiść.
Widziałam tu "p"
- jak przyjaźń.

Atakujesz niewinnych ludzi.
Oplatasz ich siecią
Podobną do niczego.
Dogadujesz się z pechem
Naszym najgorszym wrogiem
Nieistniejącym.

Poważna decyzja                     

Czas mijał bardzo szybko. Zero postępów. Emma nie wiedziała już co robić. Chyba straciła nadzieję. Przez dwa tygodnie nie miałam żadnego snu o Julii. Żadnej wizji. To chyba dobrze, ale zaczęłam się o nią martwić. Starałam się o niej nie myśleć, bo te wizje mnie przerażały. Jednak znowu mi się przyśniła. Był to najgorszy koszmar w moim życiu. Tym razem, widziałam wszystko oczami Alexa. Opiszę to co przeżył i zobaczył ten mały chłopiec, najdokładniej jak umiem. 

Kolejna wizja      

Następnego dnia nie mogłam się na niczym skupić. Bardzo bolała mnie głowa i cały czas myślałam o tym śnie. Dlaczego śnił mi się Sam? Dlaczego byłam Julią? W szkole zachowywałam się tak jakby mnie nie było. Na hiszpańskim pani Ramirez wywołała mnie do odpowiedzi. Nic nie umiałam.

Sen czy jawa?     

- Nie, błagam nie! – poczułam, że po policzkach spływają mi łzy. Znowu poczułam ból. – Nie bij mnie, proszę.

W objęciach bólu,

skuta łzami strachu,

milczę...

„Mamo! Kocham Cię. Może nienawidzę? Nie wiem.