Macie już ...naście lat. To sporo, ale na pewno nadal zdarzają wam się momenty nieuzasadnionego, silnego lęku. Zwłaszcza nocą, w ciemnym pokoju. Na szczęście  rano potraficie sobie wytłumaczyć, że to tylko bezzasadne strachy... Skąd one się biorą?

Czego się baliście w dzieciństwie?
Spróbujcie o tym pogadać z kolegami, ciekawe, czy wasze dziecięce strachy będą podobne do siebie. Starej skrzypiącej szafy? A może kosza na bieliznę, który w nocy wyglądał jak dziwaczny stwór? Dziwnych dźwięków dobywających się z rur kaloryfera? Tykania babcinego zegara, który nie wiadomo czemu co jakiś czas się zacinał, tak jakby zwiastował coś strasznego? Ciemności pod łóżkiem i tego, co może się w niej kryć? Widocznego przez uchylone drzwi wieszaka z ubraniami do złudzenia przypominającego ogromnego bandytę? Każdy z was jest w stanie wymienić kilka rzeczy, które jeszcze parę lat temu wzbudzały przerażenie. Na szczęście z takich strachów się wyrasta. A wiecie jaka postać wzbudza u większości osób – także dorosłych – strach lub niepewność? Klaun. To zabawne, prawda? Bo rolą klauna jest bawić, rozśmieszać. A tymczasem wiele osób jest zdania, że nie ufają tym dziwacznym, pomalowanym pajacom i raczej się ich boją niż się z nich śmieją. Oczywiście to także „zasługa” bardzo przerażającego, starego już filmu To (według powieści Stephena Kinga – mistrza horrorów), gdzie klaun był sadystycznym zabójcą. Podobnie jest z manekinami i lalkami. Jakoś nie darzymy ich sympatią. A nawet, wstyd powiedzieć, wielu z nas się ich boi. Zastygłe w bezruchu, martwe, a jednocześnie tak bardzo do nas podobne.

Nie da się ukryć... to sprawka horrorów
Lubicie je oglądać? Pewnie tak, bo każdy z nas lubi czasem się trochę przestraszyć. Zakrwawione ręce sięgające gdzieś zza zakrętu albo spod podłogi, przerażająca muzyka, napięcie umiejętnie budowane przez twórców filmowych, którzy dobrze wiedzą, jak sprawić, aby cała widownia w kinie skamieniała ze strachu… Horrory to jeden z najbardziej popularnych gatunków filmowych. Oglądamy (czasem w najgorszych momentach zasłaniając oczy), a potem z wielką ulgą wychodzimy z kina albo przełączamy kanał w telewizorze, aby przekonać się, że to na szczęście tylko fikcja. Problem w tym, że niektóre obrazy nie chcą tak szybko opuścić naszej pamięci. I dają o sobie znać wtedy, kiedy ich absolutnie nie potrzebujemy. Wieczorem przed zaśnięciem, kiedy w domu nie ma nikogo dorosłego. Głupia sprawa, mieć piętnaście lat i bać się zostać samemu na noc w domu. Ale tak się zdarza. Głowa przepełniona potworami, zjawami i niewytłumaczalnymi zjawiskami nie chce wcale spać. Nasłuchujesz, wydaje ci się, że ktoś lub coś obcego jest w domu, że stara poczciwa szafa kryje w sobie mroczną tajemnicę, że pod łóżkiem wśród sterty niepotrzebnych rzeczy jest coś, co zaatakuje cię, gdy tylko zamkniesz oczy. I jak tu spać?
Takie sytuacje przydarzyć się mogą każdemu. Co zrobić? Można zapalić światło, to żaden wstyd. Można włączyć radio albo nawet telewizję (nic tak nie działa jak kanał sportowy lub taki z telezakupami – tam nigdy nie ma nic strasznego). I wypić szklankę ciepłego mleka. W końcu uda się zasnąć, a ranek zawsze nadejdzie.

Bajki nie zawsze są dla dzieci? Do takiego wniosku dochodzi wielu dorosłych, kiedy pewnego dnia pełni jak najlepszych chęci chcą przeczytać czterolatkowi poczciwego… Czerwonego Kapturka. Albo przepiękną przecież Dziewczynkę z zapałkami. Albo Jasia i Małgosię lub Calineczkę. Spróbujcie sobie przypomnieć, jakie wrażenie na was wywarły te opowieści?