Zza szklanej szyby

Patrzy na mnie zza szklanej półki

Uśmiecha się, a może płacze?

Szklany uśmiech czy szklane łzy?

Tchnie otuchą?

Zza szklanej szyby przyciąga,

Choć mały.

Szklany, lecz uczuciowy,

Szklana twarz bez wyrazu,

Szklany uśmiech czy szklane łzy?

Tchnie otuchą w przechodniów.

Zniknął.

Wyszedł zza szklanej szyby,

Szklany aniołek,

W papierowej torebce.

-------

Katarzyna S. z Oławy nie jest zbyt rozmowna i niczego o sobie nie napisała, za to przysłała zdjęcie z misiem, ogromnym misiem. Bardziej nas jednak ciekawi wiersz, w którym musimy wybaczyć „szklaną szybę” (szyby zazwyczaj są szklane), bo tu akurat ten pleonazm ma racje bytu. To wiersz o sztuczności ludzkich relacji, o braku autentycznego porozumienia w świecie pozorów. Szklany uśmiech to uśmiech wyuczony. Aniołek jest szklany, a torebka z papieru – tyle samo warta.

Ludwik Janion