Sytuacja w domu

Kasia znowu nie poszła do szkoły, nie chciała żeby ktokolwiek zobaczył ją z limem pod okiem. Ojciec znowu się napił i ją pobił, bo stanęła w obronie młodszego brata. Zawsze tak jest jak się napije.

Kamila wstała jak co dzień cała promieniejąca i uśmiechnięta, dzisiaj znowu z Nim wyjdzie, znowu będą sami. Już czuła te dreszcze, to dziwne mrowienie w brzuchu przed spotkaniem, mimo, że znają się już ponad rok to ciągle to czuje, te tak zwane motyle w brzuchu.

Zła, zła karma.

- Jestem sobą. Jestem nikim. Jestem wszystkim – odezwał się głos zza kotary. Był ochrypły i niski.

Ach, moja głowa! Chciałam rozetrzeć skronie, ale węzły z lin mi przeszkodziły. Kto śmiał mnie związać?

Prolog
Klan Zachodzącego Słońca

        Wysoko w górach, w ukrytym klasztorze klanu Zachodzącego Słońca, odziana w długi płaszcz z kapturem postać powstała by przemówić do zebranych. Twarz, mimo iż ukryta pod materiałem zdawała się promieniować niepokojem i nienawiścią.
Bogato zdobione krzesło na którym siedział, podobnie jak granitowa posadzka i ściany obszernej sali, były widoczne dzięki niezliczonym, palącym się wewnątrz pomieszczenia świecom. Zebrani w sali ludzie stali w nieładzie - za to mieli bardzo podobne ubrania. Przez plecy przewieszony miecz, czarna, lekka kurtka ze skóry odziewała torsy. Spodnie również były czarne. Wszyscy stali nieruchomo niczym posągi.

- Shaunee, idź z Braunem na spacer! Nie chcę, żeby mój nowy dywan był dla niego czymś, na co może się załatwić… znów – ze świata słodkich marzeń wyrwała mnie mama.

Uwielbiałam błądzić między snem a rzeczywistością. Czerwona z wściekłości podniosłam się z kanapy i zabrałam psa na spacer. Postanowiłam, że gdybym troszeczkę dłużej została w lesie i popuściła wodze wyobraźni, to nic by się nie stało. Spuściłam Brauna ze smyczy i usiadłam pod drzewem.

Dawno dawno temu, za górami, za lasami, w pięknej, cudownej krainie mieszkał wspaniały Czarodziej. Czarodziej znał cudowną krainę jak własną kieszeń i nigdy nigdzie się nie gubił. Doskonale znał drogę do olśniewających jezior, czystych mórz, zapierających dech w piersiach lasów i gór. Uwielbiał chodzić na spacery do zielonych wsi, odwiedzać sąsiadów swojej krainy. Czarodziej miał dwoje dzieci: pięknego Czarodzieja Artura Filipa i prześliczną Czarodziejkę Aleksandrę Natalię. Wierzył, że kiedyś sprawiedliwie będą rządzić jego krajem.

Jadąc wzdłuż złotej od Słońca alei myślałam o ludziach na dole, których zajmują niezwykle przyziemne sprawy. Dotarłam na miejsce punktualnie, razem z pierwszą kroplą deszczu, która spadła niczym niezmartwiona na Ziemię, kiedy opierałam rower o mur białego budynku. W drzwiach minął mnie jeden z nich trącając me włosy skrzydłem najdelikatniej jak tylko mógł.

Od pięciu minut w pokoju nie padło żadne słowo. Marta, ze zmarszczonymi brwiami, wpatrywała się w swój zasób klocków do gry w Rummikub. Jedną ręką mieszała zimną herbatę, więc można było usłyszeć cichy odgłos uderzania łyżeczki o kubek.