Budzę się, patrzę na zegarek, jest pierwsza w nocy. Z pokoju obok słyszę jakieś straszne krzyki. Szybko podnoszę się z łóżka i idę w kierunku źródła hałasu. Otwieram drzwi i widzę...(do oczu napływają mi łzy) matkę leżącą na podłodze. Nad nią stoi ojciec, który trzyma w ręku metalowy kij i bije nim mamę.

Ten drugi świat     

Szliśmy jakieś pół godziny, ale wydawały mi  się wiecznością. Wreszcie ukazały się dwie bramy – złota i stara, rozwalająca się, która w niczym nie przypominała bramy. Will wytłumaczył mi, że po sprawie z Davidem i Jasperem rozpętało się piekło. Wampiry zawładnęły całym Dark Wood. Złota brama należała właśnie do nich. Drugą bramą wchodziła reszta mieszkańców. Mieli oni swoje prawa, lecz było ich znacznie mniej niż wcześniej. Kiedyś każdy był sobie równy.

Pełnia

Wieczorem zadzwonił do mnie Will.            

- Mary, wyjeżdżam. Muszę wrócić do Dark Wood. Moja babcia zmarła.         

- Ach, tak mi przykro – odparłam.         

- Przepraszam, nie mam czasu. Chciałbym się pożegnać. Możesz przyjść do mnie za pół godziny?        

- Ok.

Część V

-Jak było? Widziałam jak tańczyliście wolnego. Musiałam szybko wyjść i nie mogłam z Tobą porozmawiać, ale opowiadaj teraz... - mówiła z iskierkami w oczach Marta.

- Właśnie, mów ze szczegółami, ja nie mogłam przyjść, musiałam pilnować młodego. Taka byłam wściekła, ale to nie ważne… - recytowała w podobnym tempie Iza.

- Wiecie, może miałyście rację… co do Piotrka. On jest naprawdę cudowny. Wczoraj zbliżyliśmy się do siebie. Poczułam w sercu takie ciepełko, a zwłaszcza kiedy tańczyliśmy ze sobą ten jeden taniec.

 Nadszedł dzień imprezy, a ja i tak nikogo nie znalazłam. Wszyscy fajni faceci byli zajęci. Niektórzy nie mają z tym problemu, po prostu odbijają… ale ja nie jestem żadną "Jolką".

Minął miesiąc.

Ja i Will spotykaliśmy się niemal codziennie. Bardzo się zmienił i chyba naprawdę spotkałam kogoś, kogo mogę nazwać przyjacielem. Trochę się o nim dowiedziałam. Jego pasją jest nurkowanie. Gdy powiedziałam mu o mojej miłości do zwierząt i o tym, że opiekuję się bezdomnymi psami, zaczął się śmiać. Najnormalniej śmiać. Do tej pory nie wiem o co mu chodziło. Wiem też, że przyjechali z Emmą z miasteczka Dark Wood.

Twoje usta są jak wiśnie. Twoje rude włosy jak lisie ogony, lśnią w wiosennym słońcu, Twoje słowa są jak miód, jak najsłodszy lek na przeziębienie i na rany, nie tylko cielesne, ale i sercowe, twoje oczy są zapłakane jak po wiosennej mżawce.

Z Tobą chcę spędzić resztę swoich dni, które skończą się niedługo jak film, jak film z uciętą końca częścią, jak film, który nigdy już nie powróci, jak film, który popadnie w bezkresną otchłań, bez światła, bez żywej duszy.

Julka, Nati i Gabi znają się od zawsze. Od kiedy tylko pamiętają, są nierozłączne. Dziewczyny różnią się od siebie, lecz właśnie dlatego tak bardzo się lubią. Nie są normalnymi trzynastolatkami.