Płacze, obrażone miny i słowa, które muszą zaboleć – taką bronią walczą emocjonalni szantażyści.

Czy są także w twoim otoczeniu? A może widzisz go w lustrze?

 

Co wolno przyjaciółce?

Julka i Milena (imię przyjaciółki zmienione na prośbę bohaterki) są przyjaciółkami od podstawówki. Mają wspólne zainteresowania, razem spędzają wolny czasy, mają swoje sekrety. Ale ich przyjaźń nie do końca jest partnerska, tak twierdzi Julka:

– Milena ma swoje sposoby, żeby mnie do czegoś zmusić, doskonale wie, że jej ulegnę. Jak jej się coś nie podoba, to najpierw robi taką zaciętą minę i mówi: „Rób jak uważasz, twoja sprawa” a jak to nie działa i ja mimo wszystko upieram się, to zaczyna jej się trząść broda, że niby będzie płakać i mówi: „Gdybyś była prawdziwą przyjaciółką, to byś tak nie zrobiła”. Wkurzają mnie te teksty, bo są zdecydowanie na wyrost, mają się nijak do sytuacji. Ja po prostu zamiast z nią pójść do papiernika i ciuchowego, wolę wracać do domu, bo jestem głodna, a ona stwierdza, że nie jestem dobrą przyjaciółką. Na początku to się z nią kłóciłam, jak wyjeżdżała z takimi tekstami, ale ona wtedy w płacz i histerię, to teraz już wolę odpuścić, zrobić to, co ona chce, a nie wysłuchiwać potem. Bo poza tym, to jest bardzo fajna i zależy mi na naszej przyjaźni.

 

Julka już w pierwszych słowach dobrze określiła sytuację – Milena ma swoje sposoby. To prawda, Milena doskonale wie, w jaki sposób nakłonić Julkę do takiego działania, na którym jej zależy. Czy to znaczy, że nie szanuje swojej przyjaciółki? Hmm, zapewne jest ona dla niej ważna, ale własne potrzeby stawia o wiele wyżej. I te płacze, histeryczne wyznania to nic innego jak szantaż emocjonalny. Co może zrobić Julka? Raz czy drugi się postawić, pokazać, że na nią to nie działa. I spokojnie porozmawiać z Mileną, że takie zachowania psują ich przyjaźń.

 

Nie popadajmy w przesadę – nie każde zachowanie wykorzystujące emocje jest szantażem. Każdy z nas od czasu do czasu wymownie westchnie albo znacząco się na kogoś popatrzy. W ten sposób dajemy do zrozumienia, że coś nam się nie podoba, oczekiwaliśmy innego zachowania.

Jeżeli poza takimi momentami umiemy normalnie rozmawiać – spokojnie przedstawić swoje oczekiwania, wysłuchać argumentów drugiej strony i wspólnie osiągnąć porozumienie, nawet za cenę zrezygnowania z części swoich potrzeb – to absolutnie nie jesteśmy emocjonalnymi szantażystami. Bo szantaż pojawia się wtedy, gdy jest stosowany wielokrotnie i z premedytacją dąży do tego, aby „ofiara” poddała się żądaniom szantażysty kosztem własnych pragnień i potrzeb.

 

Ten fragment pochodzi z 20. Victora. Odsyłamy do pisma, bo poruszamy tam różne aspekty maniopulowania emocjami.