Innej opcji nie ma…

Od grudniowej akcji z prezentami dla zwierząt Karina przynajmniej dwa razy w tygodniu jeździła do schroniska pani Ewy. Ale nie wciągnęła się w prace tak jak inni wolontariusze. Owszem, czasem pomogła przy karmieniu czy czyszczeniu boksów, czasem przytrzymała któregoś zwierzaka lub zabrała go na krótki spacer. Jednak cel jej wizyty był inny i pani Ewa potrafiła to uszanować, a nawet po cichu miała nadzieję, że dziewczynie wystarczy cierpliwości. Bo Karina przyjeżdżała do Draco – zagubionego, wycofanego w głąb swojej zranionej duszy konia.

Dzień otwarty

– Olka, idziesz ze mną do Mickiewicza*? Od siedemnastej dziś jest…

– Nie ma opcji, z Magdą muszę być, mama do dentysty idzie.

Na dywaniku

„Nic im nie powiem. I tyle. Może rozejdzie się po kościach, może wcale nie powiadomią szkoły? A nawet jeśli, to ubłagam wychowawczynię, żeby nie mówiła rodzicom. Powiem, że Justyna w szpitalu i że nie można im nerwów dokładać.” Maja zaklinała rzeczywistość, łudząc się, że cała sprawa rozejdzie się po kościach. Ale im więcej o tym myślała, tym bardziej docierało do niej, że to niemożliwe.

Zrywamy się?

 – Moja propozycja jest taka: idziemy do kina wszyscy razem, wy wybieracie film. Tylko taki, żeby nas wpuścili… Może być? I żadnych numerów, zwiewania, wygłupów. A jak będziecie chcieli, to po kinie zbiorowo na jakieś lody czy kebaba, czy co tam wy jadacie… I koło 13 wszyscy do domku idą. Tak?

Wychowawczyni pertraktowała w kwestii Dnia Wagarowicza.

Kolekcja

– Co się stało? Chora jesteś? – mama nie kryła śmiechu i zdumienia, patrząc na to, co robi Maja.

– Bardzo śmieszne. Że jak sprzątam, to od razu chora…

Kara musi być! Piotrkowi nawet nie chciało się nic mówić. W milczeniu pokiwał głową. Ojca i tak nic nie zmieni.

Błażej od razu zauważył siedzącą samotnie przy stoliku Maję. Niezdarnie kiwnął jej głową, uśmiechnął się półgębkiem i jednocześnie próbował rozsupłać ciasno zawiązany szalik Miśki, która wcale nie chciała współpracować przy tej skomplikowanej operacji, tylko kręciła się na wszystkie strony.